24 enero 2007

Ilusión óptica, ¿o no?

Esta curiosidad la ví hace ya muuuucho tiempo. El otro día la encontré de casualidad en una carpeta de mi ordenador y me dije: esto tengo que subirlo al blog, a ver que dice la gente


Actualización: La imagen es un gif animado, dale tiempo para que cambie.
Y si no cambia, mala suerte para ti, gañan!!!


Parece de locos. A mí y a mi hermanita nos costó conseguir una explicación sencilla, aunque lo logramos no obstante.
¿Qué es lo que está ocurriendo?, ¿cómo explicarías esta ilusión?

22 enero 2007

50 libros en un año

Este año 2007, ya que estoy metido en el mundo del doctorado, de los blogs y de los frikis en general, he decidido apuntarme a la iniciativa 50 libros en un año. Bueno, no me he apuntado en ningún sitio fisícamente, pero la seguiré igualmente.

La iniciativa de leer 50 libros en un año la leí en salabecarios (que son muy frikis), aunque la idea parece que proviene de tiempo atrás, de un tal pjorge que ignoro quién es, que parece que la sacó de aquí, que ya sí que me es totalmente desconocido. Aunque también siguen la iniciativa algunos más conocidos, como el famoso kirai, que para que lo sepáis, es el hermano del Tsuba. (Al estilo de "Los gemelos golpean dos veces", al Tsuba le tocaría ser Danny DeVito.)

Entrando en materia, explico la iniciativa: Hay que leer un mínimo de 50 libros en un año. Así de simple. Aunque hay que aclarar qué vale y qué no:

  1. No vale leer aposta para llegar a 50.
  2. Sólo valen los libros que te apetezca leer, no vale leer para rellenar.
  3. Valen las relecturas.
  4. Vale cualquier tipo de libro.
  5. No vale planificar.
  6. Pasa de las reglas.

Juas, juas, estas reglas me parecen un poco churro. Está claro que cuenta igual un libro de 1000 páginas que uno de 100 y vale lo mismo un libro de recetas de cocina que uno de física cuántica. Pero como esto no es una competición (de momento), sino que es por matar el tiempo, por subir un peldaño en la pirámide de Maslow, o símplemente, por vanagloriarnos de nuestras ansias lectoras, pues ale... todo vale.

Resumiendo, que este año 2007 va a ser el primero que contaré los libros que leo, y si me acuerdo el año que viene, pondré la lista para que os maravilléis si llego a 50 o para que me abucheéis públicamente si sólo llego a... no sé... unos miserables 20 libros.

21 enero 2007

A tu lado



Para mi niña.



(si no suena dale dos veces al play, y si no lo ves, descárgate de una vez el macromedia flash player)


A tu lado:
He muerto y he resucitado
con mis cenizas
un árbol he plantado
su fruto ha dado
y desde hoy
algo ha empezado.

He roto todos mis poemas
los de tristezas y de penas
me lo he pensado
y hoy sin dudar, vuelvo a tu lado.

Ayúdame y te habré ayudado
que hoy he soñado,
en otra vida, en otro mundo
pero a tu lado.

Ya no persigo sueños rotos
los he cosido con el hilo de tus ojos
y te he cantado
al son de acordes, aún no inventados.

Ayúdame y te habré ayudado
que hoy he soñado
en otra vida, en otro mundo
pero a tu lado.

ggg

Ayúdame y te habré ayudado
que hoy he soñado
en otra vida, en otro mundo
pero a tu lado.

ggg ninu

19 enero 2007

La cadena de la bici

Hace tiempo me compré una bici para ir y venir. Con ella reduzco considerablemente el tiempo que tardo en ir de mi casa a la universidad y me permite comer todos los días en mi casa.
Como vivimos en España y no en Noruega, la bici necesita estar "encadenada" a algo cuando la dejas en la calle. Empecé utilizando la misma cadena que usaba para la bici del GITG. La verdad es que me apropié de ella sin pudor.
Esta cadena, que no era tal, consistía en unos cables metálicos recubiertos por un plástico lila y el método de apertura era un cerrojo con una llave normal. Supongo que habréis visto este tipo de cadenas de bici, son bastante comunes.

Un día, al salir de clase de valencià, salí de la escuela, me acerqué a mi bici y cuando fui a abrir la cadena, ¡maldición!: la llave no abría el cerrojo. Un buen rato estuve dale que te pego a la llave, pero se resistió. Me tuve que volver a pating a trabajar. Estuve casi una semana sin bici, de vez en cuando iba a intentar abrirla con la llave, cosa que nunca logré. Después de preguntar a muchos qué podía hacer (con la invariable e inútil repuesta de "eso?, necesitas una cizalla"), al final el Fábregas, un amigo del Antoñico, me reveló la verdad sobre esas cadenas:

-Eso con unos alicates lo partes.
-mmm...
-Que sí, que esas cadenas no son na!

Pues tenía razón el Fabre, el domingo por la tarde me adentré en el poli con unos alicates en el bolsillo, toda una experiencia. Llegué a mi bici, y tras cinco minutos desatando mi rabia y frustración, me cargué la cadena. Oeeeeee!

Pero esto no acaba aquí. Como no tenía cadena, tuve que requisar la otra que había en el GITG, que era del mismo tipo, esta vez blanca.
La historia se repitió, esta vez la bici no estaba encadenada a ningún sitio, afortunadamente. En mi casa resolví el problema siguiendo el mismo método.

Eran últimos de Diciembre, me fui a casa por Navidad y antes de volver tenía que conseguir una cadena nueva, esta vez una cadena de verdad. Bajé a la ferretería de la calle mayor, la del Edu, y pregunté por una cadena para la bici.

-Hola, buscaba una cadena para la bici.
-Sí, un momento... ....aquí tienes, 8 euros.
-(cada de lol) ...eee, es que el candado ya lo tengo, quiero sólo la cadena.
-Aaaa, ve abajo y pide la cadena que quieras.
...
-Hola, buscaba una cadena para la bici.
-Muy bien, aquí están, ¿cuál quieres?
-(pito pito...) Está.
-¿Cuántos metros quieres?
-¿Uno?
-Bien... clinch, clanch ...toma, es 1 euro.


Os he subido una foto para que veáis que es cierta la historia y no me la estoy inventando. La foto no es, como muchos estáis pensando, una foto en bueno. El fondo, que podríamos denominar fuzzy background, no es más que mi aterciopelada cama.


Espero que esta historia sirva de doble aviso a los bicicleteros.
1 - Evita las cadenitas de hilos metálicos.
2- Cómprate una cadena de verdad, y hazlo por partes (candado y cadena). Te ahorrarás una pasta.



17 enero 2007

Como ser tu propio abuelo

El otro día leí un texto en el Centre d'Autoaprenentatge que es realmente digno de mi blog. Lo reproduzco en valenciano y luego la traducción hecha por mí para los pocos avezados en idiomas españoles:

Sr. jutge,

No doneu les culpes a ningú per la meua mort. Me'n vaig d'aquesta vall de llàgrimes perquè no vull acabar boig. Ara explicaré per què.
Em vaig casar amb una viuda que tenia una filla. Mon pare, que també era viudo, es va enamorar de la filla de la meua dona, i es va casar amb ella. De manera que la meua esposa és la sogra de mon pare, i la meua fillastra es va convertir en la meua madrastra; per tant, mon pare era el meu gendre.
Al cap de poc la meua fillastra tingué un xiquet, que va resultar ser el menu germà, ja que era fill de mon pare; però al mateix temps era nét de la meua dona, o siga que jo sóc l'avi del meu germà.
Temps després, la meua dona tingué també un xiquet. El meu fill, doncs, era cunyat de mon pare i, al mateix temps, el meu oncle. Mon pare i el meu fill són germans, la meua dona és la meua àvia perquè és la mare de mon pare i jo, com que sóc el pare de mon pare, resulta que sóc avi de mi mateix i, per tanta, el besavi del meu fill.
Me'n vaig d'aquest món perquè no sé qui sóc.

Un desgraciat.



Señor juez,

No culpéis a nadie de mi muerte. Me voy de este valle de lágrimas porque no quiero acabar loco. Ahora explicaré por qué.
Me casé con una viuda que tenía una hija. Mi padre, que también era viudo, se enamoró de la hija de mi mujer, y se casó con ella. De forma que mi esposa es la suegra de mi padre, y mi hijastra se convirtió en mi madrastra, por lo tanto, mi padre era mi yerno.
Al cabo de poco mi hijastra tuvo un niño, que resultó ser mi hermano, ya que era hijo de mi padre; pero al mismo tiempo era nieto de mi mujer, o sea que yo soy el abuelo de mi hermano.
Tiempo después, mi mujer tuvo también un niño. Mi hijo era, pues, cuñado de mi padre y, al mismo tiempo, mi tío. Mi padre y mi hijo son hermanos, mi mujer es mi abuela porque es la madre de mi padre y yo, como soy el padre de mi padre, resulta que soy abuelo de mí mismo y, por tanto, el bisabuelo de mi hijo.
Me voy de este mundo porque no sé quién soy.

Un desgraciado.

16 enero 2007

Vuelve House


Como todos sabéis, se ha estrenado hace poco la tercera temporada de House en español. En este post no voy a recomendar la serie, que ya sé que todos la veis. Aunque tengo que decir que habiendo visto los dos primeros capítulos, me ha decepcionado un poco. Resulta que tratan más la historia personal de los personajes, dejando un poco al lado lo mejor de la serie: los diálogos de House, especialmente con los pacientes de consulta.
Todos sabemos que cuando avanzan las temporadas en las series, el riesgo de que la serie degenere hacia un bodrio infumable es muy elevado, y normalmente comienza con una desviación de los que hizo a la serie famosa...
Esperemos que esto no le pase al Doctor House.

Aprovecho la ocasión para reproducir un post que leí una vez en CPI y me reí bastante. CPI (Curioso pero inútil) es un blog muy recomendable. Lo encontré desde la página del albaceteño Max Klein y lo he convertido en uno de mis blogs de visita asidua.


Bueno, ahí va un trozo del post Un capítulo cualquiera de House, el post entero lo podéis encontrar aquí.

Una sinopsis de un capítulo cualquiera de House

(Unos desconocidos están haciendo alguna chorrada)

- Pues la Mari me regaló una pulsera de plata que…. aghhh…
- Churri, ¿Estás bien?
- ¡Cof cof whaghh!
- ¡¡¡Churri!!!
- ¡Cuack!
- ¡Dios mío! ¡Que alguien me ayude!

TUUUUUUN TIIIINNNNNN……….
Ti Tiiiruuuriiiiiiiru… Ti Tiiiruuuriiiiiiiru…….
¡¡¡DOCTOOOR… HOUSE!!!

(House y el Neurólogo Negro (”H” y “NN”) caminan por un pasillo del hospital. House se trinca un puñao de pastis):

- Neurólogo Negro: La paciente sufrió una reacción alérgica a las aminotopotasas calciformes de sus calcetines.
- House: ¿El TAC mostró niveles altos de churriminoácidos?.
- NN: No, y los torrínidos están en 14 miligramos por kilo.
- H: Que le hagan una cojoscopia a ver si muestra signos de ostetitación.
- NN: ¿Insinúas que tiene chungopatitis? Sólo hay un caso entre un millón, no tiene sentido…. cortisona y “pacasa”.
- H: ¿Ah no? entonces…. ¿Por qué se rasca la oreja izquierda?.
- NN: ?¿?¿?¿?¿?¿?¿¿??
- H: Que le hagan los análisis.

(House se trinca un puñao de pastis, se las ingenia para no pasar consulta, y de paso nos enseña algo mas de la vida…. y después…)

- Churri: No me encuentro b… cof cof aghhhhh!
- NN: Sufre una parada cardiorrespiratoria!! ¡¡20 miligramos de tritopotasa!!
- Marido de la churri: ¡¡Mi mujer se muere!! ¡¡¡Hagan algo!!!

(La entuban, la electrocutan, y le salvan la vida. House se trinca un puñao de pastis. Él y su equipo discuten en una sala con una pizarra de rotuladores. De cada frase entiendes una o dos palabras: conjunciones y pronombres.)

- Tia Buena Empollona (TBE) : Ha reaccionado a los esteroides, no puede ser una alergia común.
- H: ¡Muy bien! ¿Te has dado cuenta tú solita?
- TBE: /mode_miradasesina ON
- H: Bien, yo tengo razón, tiene chungopatitis. Hay que ponerle lejía en vena
- TODOS: ¡Pero qué dices! ¡Si no tiene chungoloquesea podrías matarla! blahblahblah
- H: Aquímandoyouuuuuuu

(Le aplican el tratamiento y la paciente se pone a morir otra vez, la entuban, la electrocutan, y la salvan….)

- H: Vale, no era chungopatitis

(House se trinca un puñao de pastis. Luego, decide que hay que allanar la casa del paciente y, de paso, cambiarle la medicación por otra de alguna enfermedad que como máximo aparezca una vez entre 1 millón)

Alguno o algunos miembros del equipo de House (tenemos una Tía Buena Empollona, un Neurólogo Negro y un Australiano Pijo –AP–) allanan la casa, plagian la escena de recogida de pruebas de CSI y, cuando no encuentran nada (porque no tienen cojo-zoom™), hacen alguna chorrada como comerse algo de la nevera o cepillar al perro del paciente… )

(De vuelta en el hospital. House se trinca un puñao de pastis.)

-House: ¡¡¡Hacedle una punción lumbar!!!
-TBE: Pero, es demasiado peligroso, podriamos desencadenar una…
-House: ¡¡¡Hacedle una punción lumbar!!!
-AP:La punción lumbar no está indicada en…
-House: ¡¡¡Hacedle una punción lumbar!!!
-N.N: ¡¡¡Pero si no tiene médula!!!
-House: ¡¡¡¡HE DICHO QUE LE HAGÁIS UNA PUNCIÓN LUMBAR!!!!

...

15 enero 2007

Cambio de dirección

Como ya venía avisando, he cambiado la dirección del blog con el único objetivo de que sea un poco más anónimo y no se vincule tan rápidamente con mi nombre.
Esto es más que otra cosa por protección, pues como bien me decía uno, intento evitar pleitos y conflictos similares.

Coincide este cambio de dirección con dos aniversarios.
Para empezar el mío propio. 25 tacos ya y aun sin el título de Doctor. Creo que se me está reblandeciendo el cerebro.
También es el primer aniversario de mi incorporación al GITG, ahora ampliado a CITG (Centro de Investigación en Tecnologías Gráficas). Un año aquí y mi futuro sigue siendo incierto. Aunque he aprendido muchas cosas, a veces me pregunto qué demonios hago yo aquí. Mi primer objetivo es terminar y presentar el DEA, que se me está complicando más de lo que esperaba. No es que sea difícil, lo que pacha es que tengo que dedicarle mucho tiempo que no tengo. Así que aquí estoy haciendo malabarismos con las horas de que dispongo.

Bueno, no me enrollo más.
Saludos y salud para todos.

11 enero 2007

Crítica literaria: Cañas y Barro

Hace tiempo que leí Cañas y Barro de Blasco Ibáñez. Busqué precisamente a este autor en un frustrado intento de leer algo en valencià.
Esta novela está escrita en castellano, pero aun así me la leí. Es un defecto que tengo, leer cualquier cosa que cae en mis manos. Hay quien se aprovecha de esto y me da a leer cosas como Mona Lisa Acelerada o La vida sexual de Catherine M.

En cuanto a Cañas y Barro, ¿qué puedo decir? Me ha parecido una magnífica obra. Aunque temo haber perdido el buen criterio debido a que lo último que leía era poco más que libros de relleno. Hacía tiempo que no leía un libro bueno, de los de toda la vida, y he recordado algo importante: estos libros hay que leerlos. Si sólo se leen los últimos bet-sellers, los libros que nos regala nuestro tío Paco cuando no sabe que comprarnos y los blogs de gente que se aburre (aunque trabajan mucho), llegaremos a un punto en el que no tengamos ningún criterio en cuando a la calidad de lo que leemos, llegando incluso a decir que el Código da Vinci es el mejor libro que he leído nunca.
Que sepas que cada vez que algún gañan dice esto, Dios mata un gatito.

Al final ni hablo del libro ni , menudo crítico estoy hecho. Qué le vamos a hacer, siempre fui de ciencias.



A parte de un libro de Rondalles Valencianes que me dejó mi padre, he empezado a leer dos libros, porque yo lo valgo:

El primero me lo regalaron los Reyes en Zaragoza y se titula "Romance de Ciego", ambientado en la Zaragoza de 1900 y del que ya hablaré más en otra ocasión.

El otro lo leo en el Centre d'Autoaprenentatge al que me obligan a ir un número determinado de horas si quiero presentarme al examen. Como me aburre estudiar valencià, he pensado en aprovechar esas horas para leer un libro en valenciano, que recordemos era mi primer objetivo. El libro elegido ha sido "La Corona Valenciana", novela policíaca. El único motivo por el que me he decido por este libro, en vez de cualquier otro de los muchos que hay en el centro, ha sido...

...no, no es el primer párrafo como sugerían nuestros amiguitos de salabecarios.
Yo, yendo un paso más allá, he decidido el libro que voy a leer por las dedicatorias!!!.

Seguro que muchos acertadamente pensáis:
Si lo del primer párrafo parecía dudoso, lo de las dedicatorias es una auténtica majadería.

Pero es que no puedo pasar por alto un libro cuya dedicatoria es:
A J. F., per màrfegues, en record d'uns gaspatxos manxecs mejats a prop de Monòver.

No me digáis que no se merece una oportunidad...

Artículo: Strike 1!

¿Os acordáis del artículo de desentrelazado? Lo escribimos hace casi un año, lo mandamos a una revista y hace poco nos contestaron que lo rechazan.

¿Cómo?, ¿7 meses de revisión para decirme que lo rechazan?, serán....

Lo que sentí, a falta de palabras para expresarlo guardando la compostura, es más o menos esto:



Es como cuando se suspende un examen. Tanto trabajar para... ¿para qué?, ¿para nada?

Pero no hay que dramatizar. Después de un par de días de cabreo y desolación, fue momento de analizar la situación fríamente.

El artículo era y es una cacafuti, cuando lo mandamos ya sabíamos todo los que nos han dicho los revisores. Y aun así lo mandamos, para probar.
Pues la prueba ha sido todo un éxito. Nos ha confirmado lo que todos sospechábamos, que el artículo no tiene el nivel para una revista de ese calibre.
Bueno, esto último no es del todo cierto, porque yo he visto cada cosa publicada que es para clamar al cielo. Yo más bien deduciría de esto que, la revista en cuestión, tiene mejores cosas que publicar.

Sea como sea, nos quedamos sin publicación.
Y ahora comienza una etapa en la vida del artículo que no mencioné cuando describí el proceso de elaboración de un artículo.
Se trata de la fase de reciclaje. Esto consiste, ni más ni menos, que en reciclar el contenido del artículo y mandarlo a otro sitio, normalmente apuntando más bajo. (Probablemente existan los intrépidos que, habiendo sido rechazados en una revista, lo manden a una revista aun mejor. Yo quiero llegar a este nivel de osadía, algún día, en mi vida de investigador).

Así que ahora voy a buscar un congreso para enviarlo, si puede ser sin cambiar nada.
Si esto también falla, buscaré un congreso de segunda clase, y si esto también falla, siempre puedo publicarlo en mi blog, que a fin de cuentas también es publicarlo, aunque no tiene el mismo reconocimiento.

Ahora que lo pienso, quizás tenga ventajas que lo rechazaran:
Si lo hubiesen aceptado, obviamente hubiese sido con muchos cambios, lo que supone mucho trabajo (recordemos que lo escribimos en mayo del 2006) y no me apetece nada.
Si lo hubiesen aceptado y lo hubiésemos arreglado, podrían pasar otros 7-8 meses hasta que lo decidieran publicar, mientras que si lo mando a un congreso, en 5-6 meses se puede presentar, y sin trabajo adicional.
Un congreso, supone un viaje y la bonita experiencia de contar de qué va el artículo a unos cuantos frikis.
A parte de esto, que nos bajen un poquito de las nubes siempre viene bien.

Ya iré contando como queda la cosa.

Saludos.

09 enero 2007

Novedades blogeras

Hoy traigo novedades en el blog, una importante y el resto normalillas.

La primera: estoy en proceso de anonimatizar el blog, o lo que es lo mismo, hacerlo anónimo. Es cierto que para los que ya lo conocéis no representará ningún cambio, salvo la dirección que pasará a ser http://mividaapartes.blogspot.com. Con esto pretendo que el blog no aparezca directamente en el Google al buscar mi nombre.

¿Cual es el oscuro fin detrás de esta artimaña? Esto viene del temor de conocer a gente en un futuro, con un trato serio y que no encuentren este blog (cada día menos serio) relacionado conmigo. Por ejemplo si voy a trabajar a otro sitio, si empiezo a dar clase en la universidad, si voy a colaborar con socios extranjeros, etc.
El primer paso ha sido cambiar mi firma, ahora en vez de mi nombre es: Uno de Albacete. Suena triste, pero es lo que es.


Más novedades.
He añadido links a los fotologs de mis primos Alejandro y Luís. Posiblemente no te interese, pero son familia y hay que ponerles.
He eliminado el blog del Tsuba que nunca actualizaba, y al blog del Juanma le pasará lo mismo dentro de poco.
He añadido un enlace a un blog sobre noticias de ciencia. Está bastante curioso, hoy viéndolo me he enterado de esto:
Por primera vez en la historia, el misterioso Architeuthis, más conocido por calamar gigante, ha sido grabado vivo en la superficie del mar. Los investigadores japoneses que lo capturaron informan que el animal, una hembra joven de 7,2 metros de longitud (ver foto superior) capturada en las niponas Islas Ogasawara, murió durante el proceso.
http://www.maikelnai.es/?p=65




Y eso es todo de momento.
La semana que viene cambiaré la dirección al blog.

Saludos.