30 enero 2007

Apagar las luces (como si fuera a servir para algo)

Me ha llegado este email. Desde que vi la conferencia de Al Gore me he vuelto sensible en este tema, así que seguiré la propuesta.

http://www.20minutos.es/noticia/193882/3/alianza/planeta/apagado/

El día 1 de Febrero de 19:55 a 20:00 se propone apagar todas las luces para dar un respiro al planeta.

Nada más 5 minutos, y a ver que pasa. Sí , si ya sé que estaremos 5 minutos a oscuras y con cara de tontas/os, pero recordad que internet tiene mucha fuerza y podemos hacer algo grande.

Pásalo a tus contactos, amigos, vecinos y conocidos...

29 enero 2007

Notición: DEJO EL DOCTORADO

Sí, es cierto, lo dejo.
Bueno, de momento voy a dejar el grupo de investigación en el que estoy. Si puedo seguir con el doctorado en otro sitio, lo haré. Pero lo más probable es que me dedique a la explotación empresarial ya que es difícil meterse en un grupo así como así. Aunque lo intentaré.

Motivos:
Pfff, es largo de contar. Básicamente no me convence nada el grupo en el que estoy y no le veo futuro ni a la pseudo-investigación que hacemos ni a mi tesis. Y para estar haciendo algo en lo que no creo ni tengo confianza, prefiero ir a algún sitio donde por lo menos la gente sepa de lo que habla.
Yo vine aquí porque quería hacer tratamiento de imagen, al final na de na. Además tengo la experiencia de mi hermana que ha sufrido y sigue sufriendo en Mordor. Cuanto más tiempo pierda aquí, más me costará salir.
Resumiré con una frase que me dijo el gran Alicates: Cuando no sabes bien qué coño quieren que hagas y ves que estás de un lado para otro pero perdiendo el tiempo, lo mejor es pirarse.

Con la decisión de abandonar el grupo tomada, se me abre un gran abanico de oportunidades:
¿buscar un grupo de investigación de verdad en la universidad?, ¿meterme a alguna empresa de las que está en la universidad?, ¿meterme a una empresa de telecos como DS2?, ...

Muchas opciones.
Consideraré ofertas y enchufes de cualquier tipo. Lo digo por mis amigos telecos que ya están colocados y por cualquiera que me pueda ofrecer algo.

Aviso: Rechazaré de inmediato ofertas de pornochacho para hombres.

--------------------------------------------------------------------------

Acabo de hablar con el director de mi grupo. Le he comunicado mi intención de dejar el doctorado y el grupo.

La verdad es que se ha portado muy bien. Me ha ofrecido su apoyo para lo que decida y me ha ofrecido muchas posibilidades, tanto dentro como fuera del grupo, así como sus contactos y recomendación para buscar otra cosa. Intentaré sacarle todo el partido que pueda.

Hemos quedado en que mi renuncia será el 1 de Marzo. Hasta entonces, estaré en el grupo dedicando mi tiempo a buscarme otra cosa y a dejar preparado todo mi trabajo para el próximo pringadillo que venga a continuar con mi trabajo, cosa que ya tengo casi lista, por otro lado.

Otro gran acuerdo:
También hemos quedado en que leeré el DEA en el departamento en cuanto pueda. Es decir, convocará el tribunal esta misma semana, y dentro de uno o dos meses, o cuando sea, leeré el DEA aunque ya no esté en el grupo. Así que no me voy con las manos vacías. ¡Ole!


--------------------------------------------------------------------------

Y para terminar, mi recomendación para el becario que no sabe qué está haciendo en la vida, que no ve un futuro claro en su doctorado y que a veces piensa en dedicarse a otra cosa:

HUYE

Sólo cuesta dar el primer paso, luego todo es mucho mejor.

26 enero 2007

Crítica literaria: Romance de ciego

Ayer terminé de leer uno de los libros que me trajeron los Reyes Magos, concretamente Romance de ciego, de Ángeles de Irisarri.

Esta novela histórica transcurre en la Zaragoza de los años 1886-1907 centrándose en la vida de una familia de postín, es decir, con pasta gansa. La trama podría considerarse "enredos de familia", porque la cosa comienza a enredarse en las primeras páginas y ya se puede intuir que el final va a ser cachondo. Si bien es cierto que el libro se hace un poco pesado las 200 páginas de en medio, aunque en general es muy entretenido.
Aprovechando la coyuntura, la autora nos va relatando sucesos históricos como la aparición del teléfono, el desastre del 98, vida y obra de muchos escritores, el atentado de Alfonso XIII, etc.
Una forma entretenida de repasar historia.

Este no es el típico libro que leo, según mi hermana. Aunque con el paso del tiempo voy ampliando los géneros literarios que leo. Quizás algún día llegue a la poesía y sea capaz de leer la obra cada vez mayor de mi primo. El caso es que me lo regaló, recomendó y comentó el padre de mi novia. Me dijo que ahora que conozco Zaragoza un poco mejor, me resultaría más entretenido. Y tenía razón.
No puedo dejar de comentar que este libro se llevo el premio Alfonso X a la novela histórica que otorga Caja Castilla la Mancha. En esta foto podemos ver al señor Barreda entregándole el premio a la autora:

Resumiendo: el libro está muy bien y es muy entretenido y curioso. Quizás el estilo de la autora y sus expresiones resulten un poco extrañas para alguien ajeno a la cultura maña, pero aun así es muy recomendable. Yo se lo recomiendo a todo el mundo salvo a los apuntados a 50 libros en un año, porque leerte un mamotreto de 700 páginas lleva su tiempo.

Bueno, pues un libro más a mi lista. Ahora comenzaré con el tercer y último libro que compré en Noruega antes de venir. A ver, 400 páginas, letra de Biblia y en inglés... este si que me va a llevar su tiempo.

24 enero 2007

Ilusión óptica, ¿o no?

Esta curiosidad la ví hace ya muuuucho tiempo. El otro día la encontré de casualidad en una carpeta de mi ordenador y me dije: esto tengo que subirlo al blog, a ver que dice la gente


Actualización: La imagen es un gif animado, dale tiempo para que cambie.
Y si no cambia, mala suerte para ti, gañan!!!


Parece de locos. A mí y a mi hermanita nos costó conseguir una explicación sencilla, aunque lo logramos no obstante.
¿Qué es lo que está ocurriendo?, ¿cómo explicarías esta ilusión?

22 enero 2007

50 libros en un año

Este año 2007, ya que estoy metido en el mundo del doctorado, de los blogs y de los frikis en general, he decidido apuntarme a la iniciativa 50 libros en un año. Bueno, no me he apuntado en ningún sitio fisícamente, pero la seguiré igualmente.

La iniciativa de leer 50 libros en un año la leí en salabecarios (que son muy frikis), aunque la idea parece que proviene de tiempo atrás, de un tal pjorge que ignoro quién es, que parece que la sacó de aquí, que ya sí que me es totalmente desconocido. Aunque también siguen la iniciativa algunos más conocidos, como el famoso kirai, que para que lo sepáis, es el hermano del Tsuba. (Al estilo de "Los gemelos golpean dos veces", al Tsuba le tocaría ser Danny DeVito.)

Entrando en materia, explico la iniciativa: Hay que leer un mínimo de 50 libros en un año. Así de simple. Aunque hay que aclarar qué vale y qué no:

  1. No vale leer aposta para llegar a 50.
  2. Sólo valen los libros que te apetezca leer, no vale leer para rellenar.
  3. Valen las relecturas.
  4. Vale cualquier tipo de libro.
  5. No vale planificar.
  6. Pasa de las reglas.

Juas, juas, estas reglas me parecen un poco churro. Está claro que cuenta igual un libro de 1000 páginas que uno de 100 y vale lo mismo un libro de recetas de cocina que uno de física cuántica. Pero como esto no es una competición (de momento), sino que es por matar el tiempo, por subir un peldaño en la pirámide de Maslow, o símplemente, por vanagloriarnos de nuestras ansias lectoras, pues ale... todo vale.

Resumiendo, que este año 2007 va a ser el primero que contaré los libros que leo, y si me acuerdo el año que viene, pondré la lista para que os maravilléis si llego a 50 o para que me abucheéis públicamente si sólo llego a... no sé... unos miserables 20 libros.

21 enero 2007

A tu lado



Para mi niña.



(si no suena dale dos veces al play, y si no lo ves, descárgate de una vez el macromedia flash player)


A tu lado:
He muerto y he resucitado
con mis cenizas
un árbol he plantado
su fruto ha dado
y desde hoy
algo ha empezado.

He roto todos mis poemas
los de tristezas y de penas
me lo he pensado
y hoy sin dudar, vuelvo a tu lado.

Ayúdame y te habré ayudado
que hoy he soñado,
en otra vida, en otro mundo
pero a tu lado.

Ya no persigo sueños rotos
los he cosido con el hilo de tus ojos
y te he cantado
al son de acordes, aún no inventados.

Ayúdame y te habré ayudado
que hoy he soñado
en otra vida, en otro mundo
pero a tu lado.

ggg

Ayúdame y te habré ayudado
que hoy he soñado
en otra vida, en otro mundo
pero a tu lado.

ggg ninu

19 enero 2007

La cadena de la bici

Hace tiempo me compré una bici para ir y venir. Con ella reduzco considerablemente el tiempo que tardo en ir de mi casa a la universidad y me permite comer todos los días en mi casa.
Como vivimos en España y no en Noruega, la bici necesita estar "encadenada" a algo cuando la dejas en la calle. Empecé utilizando la misma cadena que usaba para la bici del GITG. La verdad es que me apropié de ella sin pudor.
Esta cadena, que no era tal, consistía en unos cables metálicos recubiertos por un plástico lila y el método de apertura era un cerrojo con una llave normal. Supongo que habréis visto este tipo de cadenas de bici, son bastante comunes.

Un día, al salir de clase de valencià, salí de la escuela, me acerqué a mi bici y cuando fui a abrir la cadena, ¡maldición!: la llave no abría el cerrojo. Un buen rato estuve dale que te pego a la llave, pero se resistió. Me tuve que volver a pating a trabajar. Estuve casi una semana sin bici, de vez en cuando iba a intentar abrirla con la llave, cosa que nunca logré. Después de preguntar a muchos qué podía hacer (con la invariable e inútil repuesta de "eso?, necesitas una cizalla"), al final el Fábregas, un amigo del Antoñico, me reveló la verdad sobre esas cadenas:

-Eso con unos alicates lo partes.
-mmm...
-Que sí, que esas cadenas no son na!

Pues tenía razón el Fabre, el domingo por la tarde me adentré en el poli con unos alicates en el bolsillo, toda una experiencia. Llegué a mi bici, y tras cinco minutos desatando mi rabia y frustración, me cargué la cadena. Oeeeeee!

Pero esto no acaba aquí. Como no tenía cadena, tuve que requisar la otra que había en el GITG, que era del mismo tipo, esta vez blanca.
La historia se repitió, esta vez la bici no estaba encadenada a ningún sitio, afortunadamente. En mi casa resolví el problema siguiendo el mismo método.

Eran últimos de Diciembre, me fui a casa por Navidad y antes de volver tenía que conseguir una cadena nueva, esta vez una cadena de verdad. Bajé a la ferretería de la calle mayor, la del Edu, y pregunté por una cadena para la bici.

-Hola, buscaba una cadena para la bici.
-Sí, un momento... ....aquí tienes, 8 euros.
-(cada de lol) ...eee, es que el candado ya lo tengo, quiero sólo la cadena.
-Aaaa, ve abajo y pide la cadena que quieras.
...
-Hola, buscaba una cadena para la bici.
-Muy bien, aquí están, ¿cuál quieres?
-(pito pito...) Está.
-¿Cuántos metros quieres?
-¿Uno?
-Bien... clinch, clanch ...toma, es 1 euro.


Os he subido una foto para que veáis que es cierta la historia y no me la estoy inventando. La foto no es, como muchos estáis pensando, una foto en bueno. El fondo, que podríamos denominar fuzzy background, no es más que mi aterciopelada cama.


Espero que esta historia sirva de doble aviso a los bicicleteros.
1 - Evita las cadenitas de hilos metálicos.
2- Cómprate una cadena de verdad, y hazlo por partes (candado y cadena). Te ahorrarás una pasta.



17 enero 2007

Como ser tu propio abuelo

El otro día leí un texto en el Centre d'Autoaprenentatge que es realmente digno de mi blog. Lo reproduzco en valenciano y luego la traducción hecha por mí para los pocos avezados en idiomas españoles:

Sr. jutge,

No doneu les culpes a ningú per la meua mort. Me'n vaig d'aquesta vall de llàgrimes perquè no vull acabar boig. Ara explicaré per què.
Em vaig casar amb una viuda que tenia una filla. Mon pare, que també era viudo, es va enamorar de la filla de la meua dona, i es va casar amb ella. De manera que la meua esposa és la sogra de mon pare, i la meua fillastra es va convertir en la meua madrastra; per tant, mon pare era el meu gendre.
Al cap de poc la meua fillastra tingué un xiquet, que va resultar ser el menu germà, ja que era fill de mon pare; però al mateix temps era nét de la meua dona, o siga que jo sóc l'avi del meu germà.
Temps després, la meua dona tingué també un xiquet. El meu fill, doncs, era cunyat de mon pare i, al mateix temps, el meu oncle. Mon pare i el meu fill són germans, la meua dona és la meua àvia perquè és la mare de mon pare i jo, com que sóc el pare de mon pare, resulta que sóc avi de mi mateix i, per tanta, el besavi del meu fill.
Me'n vaig d'aquest món perquè no sé qui sóc.

Un desgraciat.



Señor juez,

No culpéis a nadie de mi muerte. Me voy de este valle de lágrimas porque no quiero acabar loco. Ahora explicaré por qué.
Me casé con una viuda que tenía una hija. Mi padre, que también era viudo, se enamoró de la hija de mi mujer, y se casó con ella. De forma que mi esposa es la suegra de mi padre, y mi hijastra se convirtió en mi madrastra, por lo tanto, mi padre era mi yerno.
Al cabo de poco mi hijastra tuvo un niño, que resultó ser mi hermano, ya que era hijo de mi padre; pero al mismo tiempo era nieto de mi mujer, o sea que yo soy el abuelo de mi hermano.
Tiempo después, mi mujer tuvo también un niño. Mi hijo era, pues, cuñado de mi padre y, al mismo tiempo, mi tío. Mi padre y mi hijo son hermanos, mi mujer es mi abuela porque es la madre de mi padre y yo, como soy el padre de mi padre, resulta que soy abuelo de mí mismo y, por tanto, el bisabuelo de mi hijo.
Me voy de este mundo porque no sé quién soy.

Un desgraciado.

16 enero 2007

Vuelve House


Como todos sabéis, se ha estrenado hace poco la tercera temporada de House en español. En este post no voy a recomendar la serie, que ya sé que todos la veis. Aunque tengo que decir que habiendo visto los dos primeros capítulos, me ha decepcionado un poco. Resulta que tratan más la historia personal de los personajes, dejando un poco al lado lo mejor de la serie: los diálogos de House, especialmente con los pacientes de consulta.
Todos sabemos que cuando avanzan las temporadas en las series, el riesgo de que la serie degenere hacia un bodrio infumable es muy elevado, y normalmente comienza con una desviación de los que hizo a la serie famosa...
Esperemos que esto no le pase al Doctor House.

Aprovecho la ocasión para reproducir un post que leí una vez en CPI y me reí bastante. CPI (Curioso pero inútil) es un blog muy recomendable. Lo encontré desde la página del albaceteño Max Klein y lo he convertido en uno de mis blogs de visita asidua.


Bueno, ahí va un trozo del post Un capítulo cualquiera de House, el post entero lo podéis encontrar aquí.

Una sinopsis de un capítulo cualquiera de House

(Unos desconocidos están haciendo alguna chorrada)

- Pues la Mari me regaló una pulsera de plata que…. aghhh…
- Churri, ¿Estás bien?
- ¡Cof cof whaghh!
- ¡¡¡Churri!!!
- ¡Cuack!
- ¡Dios mío! ¡Que alguien me ayude!

TUUUUUUN TIIIINNNNNN……….
Ti Tiiiruuuriiiiiiiru… Ti Tiiiruuuriiiiiiiru…….
¡¡¡DOCTOOOR… HOUSE!!!

(House y el Neurólogo Negro (”H” y “NN”) caminan por un pasillo del hospital. House se trinca un puñao de pastis):

- Neurólogo Negro: La paciente sufrió una reacción alérgica a las aminotopotasas calciformes de sus calcetines.
- House: ¿El TAC mostró niveles altos de churriminoácidos?.
- NN: No, y los torrínidos están en 14 miligramos por kilo.
- H: Que le hagan una cojoscopia a ver si muestra signos de ostetitación.
- NN: ¿Insinúas que tiene chungopatitis? Sólo hay un caso entre un millón, no tiene sentido…. cortisona y “pacasa”.
- H: ¿Ah no? entonces…. ¿Por qué se rasca la oreja izquierda?.
- NN: ?¿?¿?¿?¿?¿?¿¿??
- H: Que le hagan los análisis.

(House se trinca un puñao de pastis, se las ingenia para no pasar consulta, y de paso nos enseña algo mas de la vida…. y después…)

- Churri: No me encuentro b… cof cof aghhhhh!
- NN: Sufre una parada cardiorrespiratoria!! ¡¡20 miligramos de tritopotasa!!
- Marido de la churri: ¡¡Mi mujer se muere!! ¡¡¡Hagan algo!!!

(La entuban, la electrocutan, y le salvan la vida. House se trinca un puñao de pastis. Él y su equipo discuten en una sala con una pizarra de rotuladores. De cada frase entiendes una o dos palabras: conjunciones y pronombres.)

- Tia Buena Empollona (TBE) : Ha reaccionado a los esteroides, no puede ser una alergia común.
- H: ¡Muy bien! ¿Te has dado cuenta tú solita?
- TBE: /mode_miradasesina ON
- H: Bien, yo tengo razón, tiene chungopatitis. Hay que ponerle lejía en vena
- TODOS: ¡Pero qué dices! ¡Si no tiene chungoloquesea podrías matarla! blahblahblah
- H: Aquímandoyouuuuuuu

(Le aplican el tratamiento y la paciente se pone a morir otra vez, la entuban, la electrocutan, y la salvan….)

- H: Vale, no era chungopatitis

(House se trinca un puñao de pastis. Luego, decide que hay que allanar la casa del paciente y, de paso, cambiarle la medicación por otra de alguna enfermedad que como máximo aparezca una vez entre 1 millón)

Alguno o algunos miembros del equipo de House (tenemos una Tía Buena Empollona, un Neurólogo Negro y un Australiano Pijo –AP–) allanan la casa, plagian la escena de recogida de pruebas de CSI y, cuando no encuentran nada (porque no tienen cojo-zoom™), hacen alguna chorrada como comerse algo de la nevera o cepillar al perro del paciente… )

(De vuelta en el hospital. House se trinca un puñao de pastis.)

-House: ¡¡¡Hacedle una punción lumbar!!!
-TBE: Pero, es demasiado peligroso, podriamos desencadenar una…
-House: ¡¡¡Hacedle una punción lumbar!!!
-AP:La punción lumbar no está indicada en…
-House: ¡¡¡Hacedle una punción lumbar!!!
-N.N: ¡¡¡Pero si no tiene médula!!!
-House: ¡¡¡¡HE DICHO QUE LE HAGÁIS UNA PUNCIÓN LUMBAR!!!!

...

15 enero 2007

Cambio de dirección

Como ya venía avisando, he cambiado la dirección del blog con el único objetivo de que sea un poco más anónimo y no se vincule tan rápidamente con mi nombre.
Esto es más que otra cosa por protección, pues como bien me decía uno, intento evitar pleitos y conflictos similares.

Coincide este cambio de dirección con dos aniversarios.
Para empezar el mío propio. 25 tacos ya y aun sin el título de Doctor. Creo que se me está reblandeciendo el cerebro.
También es el primer aniversario de mi incorporación al GITG, ahora ampliado a CITG (Centro de Investigación en Tecnologías Gráficas). Un año aquí y mi futuro sigue siendo incierto. Aunque he aprendido muchas cosas, a veces me pregunto qué demonios hago yo aquí. Mi primer objetivo es terminar y presentar el DEA, que se me está complicando más de lo que esperaba. No es que sea difícil, lo que pacha es que tengo que dedicarle mucho tiempo que no tengo. Así que aquí estoy haciendo malabarismos con las horas de que dispongo.

Bueno, no me enrollo más.
Saludos y salud para todos.